วันจันทร์ที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2554

กลอนบทดอกสร้อย

         กลอนบทดอกสร้อยเป็นกลอนอีกลักษณะหนึ่งที่มีความนิยมแต่งกันมากในสมัยก่อน การแต่งกลอนดอกสร้อยส่วนใหญ่ใช้แสดงความรู้สึกและความคิดเห็นที่สามารถจบลงอย่างสั้นๆ  
         กลอนดอกสร้อยหนึ่งบท จะมีสี่คำกลอน หรือแปดวรรค ขึ้นต้นด้วยคำคำหนึ่ง โดยมีคำว่า"เอ๋ย"คั่น และตามด้วยคำแรกที่มีคำขยายอีกคำหนึ่ง เช่น น้ำเอ๋ยน้ำท่วม น้ำเอ๋ยน้ำตา เป็นต้น และในวรรคสุดท้ายของบท จะจบด้วยคำ"เอย"
        กลอนบทดอกสร้อยหนึ่งบท ถ้าำไม่นับวรรคแรกแล้วก็เหมือนกับกลอนสุภาพ ๒ บท ลักษณะของสัมผัส ความไพเราะและแง่งามต่างๆ เช่นเดียวกับกลอนแปด
 
ตัวอย่างบทดอกสร้อย(ของเก่า)
        จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า                 ใครขอข้าวขอแกงท้องแห้งหนอ
ร้องจนเสียงแห้งแหบถึงแสบคอ       จันทร์จะขอให้เราก็เปล่าดาย
ยืมจมูกท่านหายใจเห็นไม่คล่อง       จงหาช่องเลี้ยงตนเร่งขวนขวาย
แม้นเป็นคนเกียจคร้านพานกรีดกราย  ไปมัวหมายจันทร์เจ้าอดข้าวเอย 
                                                           (นายทัด เปรียญ แต่ง )

ในบล็อกนี้ จะทะยอยเขียนบทดอกสร้อย ทะยอยลงในหน้านี้ในโอกาสต่อไปนะครับ
 

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น