หน้าที่

ปล่อยให้เถาว์ ได้แกร่ง เต็มแรงเลื้อย
เปลี่ยนไปเรื่อย ตามเวลา เห็นหน้าหลัง
ชูช่อยอด ดอกผลแผ่ แม้ใบบัง
ไม่หยุดยั้ง อยู่อย่าง สิ้นทางไป

เฉกคนเรา ตราบที่ คงชีวิต
ครองกายจิต งามงด และสดใส
ทำหน้าที่ ชีวิตผ่าน อีกนานไกล
ไม่หวั่นไหว กับการมี หน้าที่'คน'

ถึงป่านนี้

ถึงป่านนี้ มีอะไร ก็ไม่ห่วง
ถึงป่านนี้ รู้ว่าล่วง ลุจุดไหน
ถึงป่านนี้ ไม่มุ่งคว้า หาสิ่งใด
ถึงป่านนี้  แค่ครองใจ เว้นวุ่นวาย

ถึงป่านนี้ หวังแต่พบ สงบสุข
ถึงป่านนี้ อบายมุข ก็ห่างหาย
ถึงป่านนี้ เรื่องไหนไหน ไม่เสียดาย
ถึงป่านนี้ ไม่นานสลาย ดับหายไป