วันอังคารที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2567

ส่งความคิด


 

ทุกการคิดพิจารณาหาเหตุผล

ย่อมอยู่บนความเป็นจริงสิ่งทั้งผอง

ไม่รวบรัดลากความตามตนมอง

เพราะหลายช่องยังไม่เห็นที่เป็นไป


แต่สำหรับความคิดถึงซึ่งมีบ่อย

คิดแล้วปล่อยลอยซึ้งถึงไหนไหน

ระยะทางแม้ห่างกันถึงทันใด

ความจากใจเชื่อมสู่ให้อยู่ชิด


ส่งความคิดที่เป็นห่วงสู่ปวงสหาย

ให้เสพสบายไร้ทุกข์อย่างสุขสนิท

สมประสงค์ปรารถนาใดได้ดังคิด

ครองชีวิตรุ่งเรืองต่อเนื่องไป

วันจันทร์ที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2567

หลง?


 ยืนรอไฟที่ทางเท้าเพื่อก้าวผ่าน

ไม่ลนลานแต่ลังเลเก้กังไหม

ไม่หลงทางแต่หลงเธอแสร้งเผลอไป

สัญญาณใจจึงเปิดกว้างให้ทางเดิน


ทั้งเตรียมคำคิดถ้อยสำออยอ้าง

แค่ระหว่างไฟสัญญาณไม่นานเนิ่น

มัวสอดส่ายสายตาด้วยพาเพลิน

แต่ไม่เกินการห้ามใจในทุกกรณี


ไปต่างถิ่นกลิ่นเมืองต่างเป็นอย่างเขา

เมืองใหม่เก่าก็งดงามตามวิถี

ทุกคราวมองพบมุมเด่นเห็นส่วนดี

เมื่อเมืองมีจุดขายบอกไม่หลอกตา


หาเรื่องคิดประดิษฐ์คำกำกับภาพ

ให้พอทราบสารพันเรื่องฟันฝ่า

เรื่องหลงเธอเพียงแสร้งสำแดงมา

จริงหลงกว่าหลงใหลเหนือใจมนุษย์

วันอาทิตย์ที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2567

ผจญภัย(ก่อน)วัยชรา


 

หลายครั้งคราวมิรู้ว่ากล้าหรือขลาด

เหมือนผงาดเผยอหน้าท้าลมหนาว

เกล็ดหิมะคละเคล้าฝนหล่นพร่างพราว

เกือบทุกก้าวยะเยือกเย็นใจเต้นแรง


พาสองเท้าเดินไปหน้าขาสั่นสั่น

ยิ่งขึ้นขั้นบันไดรายอยู่หลายแห่ง

ความมุ่งมั่นทำฮึกเหิมเริ่มสำแดง

แต่ต้องแสร้งว่ายังไหวยังไม่กลัว


ไม่ได้แก่แต่ทว่าอายุมาก

ยังพอลากสังขารผ่านได้ทั่ว

ทั้งทางตรงเนินบันไดผ่านได้ชัวร์

อาจลืมตัวลืมวัยบ้างในบางครั้ง


จึงรู้ตัวยังครองตนเป็นคนกล้า

เดินทางฝ่ากันดารได้ดังใจหวัง

แม้บางส่วนสังขารพร่องที่ต้องระวัง

ทุกอย่างยังไม่ถดถอยเรียบร้อยดี


ที่ว่าง


 

จัดที่ว่างข้างใจไว้คอยท่า

เผื่อใครมานั่งชิดสนิทสนม

ได้คิดร้อยถ้อยคำลำนำคม

สร้างอารมณ์ชื่นฉ่ำด้วยคำกลอน


ถึงมิเป็นเช่นกวีที่ยิ่งใหญ่

แต่เต็มใจเป็นสถานลานอักษร

ได้ร่วมคิดคำผสานการอาทร

เพื่อสร้างพรให้ผูกพันร่วมฝันเดียว

วันศุกร์ที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2567

ทางแยก





 ทางแยก


เมื่อทางแยกมีไว้ให้เลือกผ่าน

ใครคิดอ่านอย่างไรตามใจเขา

เราจะเดินเส้นทางเหมาะอย่างเรา

รู้ทันเท่าที่จะไปในเส้นทาง


บนเส้นทางชีวิตที่มีหลายแยก

ก็ไม่แปลกที่มักอุปสรรคขวาง

ถ้าชีวิตไม่ใจเสาะหรือเปราะบาง

ก็ก้าวย่างอย่างกล้าและท้าทาย


เมื่อชีวิตเลือกทางอย่างเหมาะสม

รู้ผ่านปมเพื่อก้าวรุดถึงจุดหมาย

รู้จักครองสติปัญญาฝ่าอันตราย

จะยากง่ายก็เป็นไปตามใจเรา

วันพฤหัสบดีที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2567

สะพาน


 มีสะพานทอดไว้เพื่อให้ข้าม

ได้พ้นความสมมุติมนุษย์หวง

ตัดตัณหากิเลสทุกเหตุปวง

ได้ก้าวล่วงภัยจริตจิตต้องการ


จะก้าวข้ามแต่พาบรรดากิเลส

ไม่ละเหตุแห่งผลเพื่อพ้นผ่าน

ต่อให้มีสะพานดีกี่สะพาน

ก็คงนานกว่าจะข้ามได้ตามคิด

วันพฤหัสบดีที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2567

โดนแย่ง

 


ยังอยู่ดีมีสุขทุกข์นิดนิด

อุณหภูมิพิษร้อนแรงมาแย่งสุข

ทั้งลมแดดแผดเผารุมเร้ารุก

ไม่สนุกทั้งใจกายร้อนร้ายแรง


รู้ว่าเป็นธรรมชาติไม่อาจฝืน

ที่หยิบยื่นแรงร้อนไม่ซ่อนแฝง

ไม่สงสารลูกนกกาตาแดงแดง

ก็อย่าแกล้งหนุ่มน้อยให้พลอยเกรียม

วันจันทร์ที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2567

หายใจทิ้งบ้าง




 ยืดเวลาเพื่อหายใจทิ้งไปบ้าง

ปล่อยละวางบางสิ่งเพื่อนิ่งเฉย

หลายสิ่งที่น่าจะควรละเลย

ที่คุ้นเคยก็ควรห่างแรมร้างกัน


หยุดปล่อยใจไม่เก็บความเจ็บช้ำ

รู้หลาบจำสรรพสิ่งจริงหรือฝัน

ลดเรื่องราวที่กร้าวกร้านมานานวัน

เพื่อฝ่าฟันพ้นเรื่องร้ายรายรอบตัว


ได้มองเหมาะเฉพาะสิ่งเป็นจริงแท้

ตัดตัวแปรมากมายหลากหลายขั้ว

ที่กลับกลอกหลอกคนเราให้เมามัว

เนื้อในชั่วสร้างภาพนอกดูออกดี


หายใจทิ้งไปบ้างบางจังหวะ

อยู่สมถะแต่รู้ทัน โน่น นั่น นี่

อยู่เงียบเงียบแต่พลังนั้นยังมี

รู้บ่งชี้ดีงามด้อยถ่อยเถื่อนทราม


วันพุธที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2567

รูปเสียงกลิ่นรสสัมผัส


 ภาพคือภาพผ่านมาให้ตาเห็น

แสดงเป็นนิยามสื่อความหมาย

บอกแง่งามความดีตัวหรือชั่วร้าย

จำหลักลายให้เห็นความเป็นไป


เสียงเป็นเสียงจากวาจามาสู่โสต

เอื้อประโยชน์หากความจริงตามไข

ถ้าความเพี้ยนเปลี่ยนค่าสาระใด

เสียงก็ไม่ควรฟังความตามถ้อยคำ


กลิ่นทั้งหลายที่โชยมาสบนาสิก

ระรื่นริกหากกลิ่นหอมย่อมชื่นฉ่ำ

หากกลิ่นไม่พึงประสงค์บ่งบอกนำ

กลิ่นจะทำให้คนหน่ายห่างหายพ้น


รสสารพัดสัมผัสลิ้นยินดีรส

เมื่อปรากฏอร่อยดีย่อมมีผล

ทั้งถูกปากและถูกใจในผู้คน

แต่รสปนแปลกรสก็หมดดี


ในบางทีก็ดีงามยามสัมผัส

เหมือนผูกมัดกายใจในทุกที่

ให้หลงปลื้มลืมไปว่าปัญญามี

ความจริงชี้ย้อนในใจกายตา


ทั้งสัมผัสรสกลิ่นยินเสียงภาพ

ถ้าเพียงทราบว่าเป็นเช่นนั้นหนา

หลายสิ่งอาจดีงามตามเวลา

แต่คุณค่าด้อยหรือดีที่เนื้อใน

วันอังคารที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2567

เก่าใหม่ล้วนสมมุติ


 จะเก่าหรือจะใหม่ในสมมุติ

มิใช่จุดที่จักชีพหักเห

ทุกสิ่งยังอยู่ยืนเป็นพื้นเพ

ทั้งวันเวลาก็เป็นเช่นเดิมเดิม


จะเริ่มต้นหรือวางละราคะจริต

ปรุงกายจิตก็ไม่ต้องฉลองเฉลิม

เมื่อรู้มีส่วนพร่องก็ต้องเติม

ทุกอย่างเริ่มไม่ต้องขอรอต้นปี